Ik werk in het onderwijs

Onderzoek

De laatste jaren verschenen meerdere onderzoeken over het belang van spirituele zorg bij het einde van het leven en de meerwaarde van eindelevensgesprekken (Amforagesprekken).

1. In 2020 verschenen de resultaten van een onderzoek naar spirituele noden in de palliatieve zorg (Arteveldehogeschool). Daaruit blijkt dat verpleegkundigen, en bij uitbreiding het hele multidisciplinaire team, vragende partij zijn voor meer vorming rond de vierde pijler (spiritueel-existentieel luik) van de palliatieve zorg.
2. In 2023 verscheen de masterproef van studenten verpleegkunde aan KULeuven: Wat is de impact van eindelevensgesprekken? 
   De onderzoekers interviewden vijf patiënten, vier naasten en drie verpleegkundigen. Daarnaast organiseerden ze een focusgroep met zes deelnemers die ervaring hadden met het voeren van eindelevensgesprekken.
   Hoewel het onderzoek kleinschalig was en uitnodigt tot ruimer onderzoek, bleek dat het Amforagesprek en het eindelevensverhaal over het algmeen een positieve impact hebben op patiënten, naasten en zorgverleners. De onderzoekers zien ook mogelijkheden voor het Amforagesprek als instrument binnen de eerstelijns spirituele zorg.
3. In 2024 verscheen het rapport van de Bachelorproef van acht studenten Sociaal Werk aan Arteveldehogeschool: Met ongeneeslijk zieke jongeren praten over het (afscheid van het) leven. Zij ontwikkelden, op vraag van Amfora, de Myosotisvalies, een instrument om met ongeneeslijk zieke jongeren te praten over Afscheid van het leven en ontvingen hiervoor de Ontwikkelprijs Bachelorproject 2024 .
   Op basis van dit werk heeft Amfora het Vergeet-mij-niet-pakket ontwikkeld.
4. In 2026 werd de masterproef van psychologe Annelies Cuypers (UGent) gepubliceerd: Eindelevensgesprekken met personen met een ernstig persisterende psychiatrische aandoening (EPPA). Een kwalitatieve studie naar ervaringen met de Amforamethodiek.
   In een samenvattend artikel schrijft Cuypers:
   De belangrijkste conclusie van het onderzoek is misschien wel deze: bij mensen met langdurig psychisch lijden lijkt het Amforagesprek minder een instrument om “afscheid te nemen” zoals bij een terminale patiënt, en meer een vorm van existentiële zorg op zich. Niet zozeer het nalaten van een boekje aan naasten staat centraal, maar het feit dat iemand de tijd en aandacht krijgt om gezien te worden als volwaardig mens, niet als patiënt. Daarbij speelt niet alleen het gesprek zelf een rol, maar ook het neerschrijven van het verhaal: door een vaak chaotisch en pijnlijk levensverhaal om te zetten in een samenhangende tekst, helpt de Amforaschrijver de deelnemer om er zelf meer grip op te krijgen.